تنهاترین تنها منم

خدایا در تنها ترین تنهاییم تنها کسم تنهایم

گذاشت

گفتی خدامو صداکنم تا همراه شبهای تنهایی ام بشه ... صداش می کنم تا وقتی که از آسمون بیاد پایین ... تا سر بذارم تو دامن مهربونیش و تا قطره اشک آخر ببارم ... تا منو از این زمین خاکی برداره و ببره تو آسمون آبی اش... جایی که هیچ هراسی نتونه دلم رو بلرزونه ... جایی که جای رویاهام تن سرد فراموشی نباشه ... جایی که یه شب در میون شباش مهتابی باشه ... جایی که لبام همیشه بخندن و لبات غصه دار غم لبام نباشن ... خدامو صدا میکنم ... همونطور که تو یادم دادی ... 

 

بده دستاتو به من تا باورم شه پيشمي
ميدونم خوب ميدوني تو تار و پود و ريشمي

تو كه از دنيا گذشتي واسه يك خنده من
چرا من نگذرم از يك پوست و خون به اسم تن

تو خيالم هم نبود دوباره عاشقي كنم
ممنونم اجازه دادي باتو زندگي كنم

نميدونم چي بگم كه باورت بشه جونمي
توي اين كابوس درد روياي مهربونمي

ميدوني باتو پرم از شعر و ستاره
ميدوني بي تو لحظه حرمتي نداره
ميدوني در تو اين خدا بوده كه
تونستته گل عشقو بكاره

وقتي حتی پيشمي دلم برات تنگ ميشه باز
عشق تو تو لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز
ببه جون خودت كه بي تو از نفس هم سير مي شم
نميدونم چي ميشه بدجوري گوشه گير مي شم

ممنونم كه بچه بازي هامو طاقت مي كني
هرچقدر بد ميشم اما تو نجابت مي كني

هركجاي دنيا باشم بامني و درمني
نگران حال و روزم بيشتر از خود مني

ميدوني باتو پرم از شعر و ستاره
ميدوني بي تو لحظه حرمتي نداره
ميدوني در تو اين خدا بوده كه
در تو تونستته گل عشقو بكاره